Wednesday, January 31

Blueprint for disaster: Macau Tower SkyJump

Deze zaterdag gaat het gebeuren, ik ga een wens proberen waar te maken door iets te doen wat ik al altijd had willen doen. Vrijdag vertrekken we namelijk voor een mini-weekendje naar Macao. Een zelfstandig landje op een paar paar kwartier varen hier vandaan. Daar staat een toren, de Macau Tower. Deze toren heeft verder geen functie buiten het huizen van een ronddraaiend restaurant en... een extreme sports bedrijfje.

Nu heb ik dus altijd al eens een vrije val willen maken, maar in het platte Nederland gaat zoiets vrij lastig. Uit een vliegtuig springen lijkt me dan wel weer grappig, maar iets teveel voor de eerste stap. Daarom zoek ik het dichter bij de grond, op 233 meter. Dit is namelijk de hoogte waarvan de SkyJump wordt genomen.
Het is nu vooraf natuurlijk gemakkelijk praten, dus a.s. zaterdag zal bewezen worden of ik het aandurf of niet. Maar er is méér. Patrick heeft namelijk semi gezegd, dat hij ook zou springen als ik het zou doen. Dus deze log is vooral bedoeld om mijn goede vriend een hart onder de riem te steken. ;-)

Tuesday, January 30

'The Fried Coffee Concept ©'

Zo, weer even een update van mij. Weer lang geleden, maar we zijn hier ontzettend druk geweest de afgelopen weken met onze projecten.

Naast het werken aan de projecten hebben we natuurlijk ook niet stil gezeten. Bart is wezen wandelen, en ik ben inmiddels behoorlijk verslaafd aan de serie Prison Break. Maar buiten dat hebben we natuurlijk ook nog de nodige barren bezocht voor wat cultureel/muzikaal vermaak, en uiteraard een drankje.

Maar waar deze post over gaat: 'The Fried Coffee Concept ©'. Nee, dit is geen band of film ofzo, maar een heus concept wat we binnenkort willen introduceren bij Starbucks. Starbucks heeft namelijk de meest belachelijke soorten koffie; frozen coffee, mocha sjakka latta, en nog veel meer van die flauwekul. Ons idee is werkelijk brilliant, en waarschijnlijk wordt het met open armen ontvangen door de Chinese vestigingen van Starbucks. Het is heel simpel, je moet gewoon koffie zetten, en dan net ietsje te sterk; ongeveer 6 a 7 schepjes. Vervolgens de koffie een half uur in het apparaat laten zitten terwijl het koffie-apparaat aan blijft staan. De koffie wordt dan lekker warm en kookt lekker door. Vervolgens kan de koffie opgedronken worden. En het resultaat mag er wezen hoor. Na het drinken van een kop 'Fried Coffee ©' gaat de productiviteit met 200% omhoog! Hoe dachten jullie anders dat wij zo hard konden werken ;-).

Sunday, January 28

Hiking Hong Kong Island

Deze log wordt volledig toegeweden aan mijn wandeling van gisteren. Hiernaast kun je een kaart zien (klik op de afbeelding) met daarop mijn route gemarkeerd. Zoals je kunt zien heb ik een flink stuk gelopen - maarliefst ongeveer 15 kilometer. Toch ging dit niet allemaal zo soepeltjes van start.

Gisteren ben ik voor mijn doen vroeg op gestaan. De ferry naar North Point gepakt, en toen al kunnen genieten van de eerste zonnestralen van die dag. Ik ging goed voorbereid op pad. Heb een aantal sites doorgenomen en adviezen door de overheid opgevolgd; alle benodigdheden bij me, zoals een kompas. Dat ik deze ook zo snel nodig zou hebben had ik eigenlijk niet verwacht toen ik nog op de boot aan het schommelen was.

Eenmaal aangekomen op Hong Kong Island heb ik een taxi gepakt. Deze beste man heb ik verteld dat ik naar Quarry Gap wilde gaan, en daar ging het dus fout. Voortaan onderstreep ik uitdrukkelijk de naam van bestemming voor een taxichauffeur, want er was duidelijk spraak van miscommunicatie. Blijkbaar was hem het woordje Gap ontgaan, en werd ik niet veel later doodleuk bij de Quarry (zonder Gap dus) afgezet. Zoals je op de kaart kunt zien, in de linkerbovenhoek, duurde het nog wel eventjes voordat ik bij de Quarry Gap zou aankomen. Maar dat wist ik op dat moment nog niet.

De taxichauffeur had me heilig overtuigd dat ik de weg moest volgen en dan op de juiste plek zou aankomen. Daarom begon ik maar de weg af te lopen. Toen ik iemand tegen kwam wilde ik het toch even zeker weten, en heb de toevallige passant gevraagd waar ik ergens was en hoe ik bij de Quarry Gap kon komen. Het kortje lachje van - poeh hè, daar ben je nog niet - baarde me al zorgen. Maar hij verwees me door naar het zendstation verder de berg op. Daar waren mensen en die konden mij vast wel de weg wijzen.

Dus ik aan de wandel. Niet veel daarna kwam ik dit groepje padvinders tegen. Jawel, mijn redding. Of niet... Na het aanspreken kwam ik al snel tot de ontdekking dat we allemaal het zelfde lot deelden. Zij waren ook de weg kwijt. *kuch* padvinders *kuch* Gelukkig wist ik wel waar we exact op de kaart waren - hier kwam het kompas handig van te pas - en zo hebben we elkaar geholpen. Een van hun vertelde me dat ik inderdaad de weg omhoog moest nemen en dat ik daar dan het aangegeven pad op de kaart zou vinden. Haar zekerheid stelde me gerust, dus na een snelle foto kon ik verder.

Op een gegeven moment kwam ik bij het terrein van het zendstation aan. Dat wist ik door het waarschuwingsbordje dat ik nu privéterrein zou gaan betreden en dat ongeautoriseerde mensen niet toegestaan waren. Ik vermoedde dat ik wel overtuigend zou kunnen overbregen dat ik verdwaald was, dus de waarschuwing nam ik maar voor lief. Na een paar honderd meter kwam ik een tweede bordje tegen dat mij er nogmaals op wees, maar ditmaal wat dringender, dat het toch echt privéterrein was, en dat mijn lichaam zich hier op eigen risico bevond. Het derde bordje nog wat later, baarde me zorgen: er zouden honden loslopen, en ze waren ook niet aansprakelijk voor mijn dood door ongevallen.

Vreemd genoeg zag ik wel verderop de auto staan van een stel dat ik eerder al zag voorbijrijden, dus ik waagde het er maar op. Toen ik het stel zag zitten moest ik even naar adem happen. Herdershonden... Ach, ik als hondenvriend zou er geen problemen mee moeten hebben... Dus ik liep maar rustig door. Na wat angstvallige blikken en getuur naar mijn kaart vroeg de man van het stel of hij me kon helpen. Dat aanbod stond ik zeker niet af en we bogen ons samen over de kaart. Blijkbaar moest ik een stukje nog de weg aflopen, en dan een trap af gaan. Die zou me vanzelf bregen naar een bekend wandelpad.

Toen ik de trap spotte begon ik toch wel te twijfelen of het nu wel zo'm slim idee was om te gaan hiken vandaag. Dit donkere pad de diepte in zou mij van de solide weg af drijven en mij van ver van de bewoonde wereld sturen. Helaas was er geen vervoer terug mogelijk, dus dit was zeg maar de enige oplossing. Ik kwam al snel terecht bij een klein beekje, en even daarna bij dit bord. Met dit uitzicht voelde ik me niet bepaald op mijn gemak en heb toen ook maar voor de zekerheid maar mijn telefoon uit gezet.

Het pad dat ik aan het volgen was werd steeds smaller en begroeider, en toen de betonnen blokken ophielden zag ik het ernstig in. Ik had wel daarvoor een smal zijpad gezien, maar dat was nu niet bepaald mijn eerste keus. Helaas boog het pad dat ik aan het volgen was scherp naar de verkeerde kant, dus ik moest die zijsprong wel nemen. Maar dat pad werd ook al steeds smaller. Ik kwam ook steeds dichter bij de zendmasten. Op een gegeven moment moest ik er rakelings langs, minder dan een meter. Het waarschuwingsbord zat nog vers in het geheugen. Toen ik bij een kruising kwam, werd de keus lastig. Rechtdoor was veel minder doorgaanbaar, maar links en rechts leek meer het resultaat van flinke erosie door hevige regenval dan een looppad Toch maar een stukje naar links gelopen. Maar toen dat op niets uitliep - nog meer splitsingen en smallere paden - ben ik weer terug gegaan. Vervolgens weer langs een mast geklommen, en toen zag ik ineens dit. Dat leek wel het pad van de route die ik zo graag wilde bereiken. Na wat gehaast het dunne pad afgelopen te hebben kwam ik dit paaltje tegen. Ik kon het wel kussen! Ik was eindelijk gered. :-)

De klim die daarop volgde benaderde niet echt mijn bedoeling van een eenvooudige eerste wandeling. Ik wilde het namelijk rustig aanpakken, maar het leek wel of ik nu de zwaarste route te pakken had. Na een hoop geklim kwam ik eindelijk op een top uit, en was er een trap naar beneden. Deze was wel erg lang. Ik kwam onderweg naar beneden nog een aantal andere klimmers tegen, zwaar hijgend en jammerend, dus ik nam aan dat het nog wel even naar beneden zou duren. Eindelijk beneden aangekomen bleek dat ik 599 treden had gehad. Uit mijn kaart bleek ook dat dit een van de moeilijkste routes was. Achja, goede start toch? Ik kwam er zonder kleerscheuren van af en ook nog prachtig uitzicht gehad. Het vervolg was inderdaad wat minder zwaar, maar het uitzicht deed het er zeker niet om. De foto's zullen dit vast wel bevestigen.

De finale kwam toen ik aan het eind van de wandeling was. Ik had al vanaf de berghelling een aantal mooie strandjes gespot, maar kon er helaas niet naar toe komen. Maar nu hoorde ik wat golven kletteren. Daarom toch maar even een detour genomen naar beneden, en na slechts een paar meter kwam ik op een rustig strandje aan. Vol voldoening en uitgeput ben ik daar maar neergeploft. Na die pauze nog even doorbijten om een lange trap omhoog te klimmen, maar daarna mocht ik ook lekker relaxen in de bus, metro en ferry. Goed, hoe groot is de kans dat je Nederlanders tegen komt bij een eenzame bushalte? Blijkbaar groot, want daar stonden er vier.

Na deze dag heb ik het hike-virus te pakken. Ik heb voorgenomen om nu elk weekend een nieuwe route te doen. Gelukkig weet ik nu wel hoe ik het de volgende keer moet aanpakken. En ditmaal twijfel ik ook niet meer over de zonnebrandcrème. Voor dat het maar een winterdag was, ben ik een gloeiend rood huidje rijker geworden. Met wat conrole moet al dat hiken wel een mooie suntan opleveren voor de zomer. Mooi vooruitzicht. :-)

Wednesday, January 24

Effe biertje pakken

Zo, ik heb zin om een bruut lang log te maken, dus bereid je maar alvast voor... Dit weekend hebben we niet veel van ons laten horen, maar dat wil echt niet zeggen dat we stil hebben gezeten. ;-) Om te beginnen kun je hiernaast een foto zien van het geld in Hong Kong. De munten hier zijn veel te groot en te zwaar, en maar goed dat je vanaf 1 euro alleen maar biljetten hebt. Jammer genoeg was het afgelopen weekend zo leuk dat dit geld niet meer aanwezig is in mijn portemonnee.

Dus afgelopen vrijdag zijn we weer eens goed wezen stappen. We hadden ook met een maat van ons afgesproken, Adam uit Australië. Deze jongen van 2 meter hadden we die week daarvoor leren kennen. Hij zat daar toen maar een beetje alleen in't café en daarom heb ik 'm maar uitgenodigd om bij ons een praatje te komen maken. Dat beviel zo goed dat we dus afgelopen vrijdag het dunnetjes over wilden doen. En dat hebben we ook gedaan, wederom erg gezellig geworden. Daarom hebben we hem zaterdag nog eens uitgenodigd, ditmaal bij ons thuis. Om na een drankje (of meer) richting een uitgaanscentrum hier op Kowloon te gaan: Knutsford Terrace. De taxichauffeur bracht ons zeer professioneel precies voor de ingang van de straat, een grote trap met daarnaast een roltrap voor luie mensen. Het moge duidelijk zijn dat wij de roltrap hebben genomen. ;-)
Eenmaal boven aangekomen werden we verrast door een knus straatje met aan weerszijden allemaal zeer mooi ogende restaurantjes. Helaas minder bars dan we hadden verwacht, maar onze oplettende ogen brachten ons naar een muziekcafé die verborgen was achterin een restaurant. Daar stond een live bandje voor ons klaar waar we die avond trouw van genoten hebben. Daarna op zoek naar eten, waarbij we uiteindelijk bij de McDrek zijn beland... Vervolgens afscheid genomen van onze nieuwe vriend en in de taxi richting huis. Gereed voor bed. Sja, dat merkten we de volgende morgen ook wel. De zondag is daarom ook minder interessant.

Behalve dan dat ik die nacht bijzonder slecht sliep. Die maandag werd ik wakker met barstende hoofdpijn en met mijn zeer licht slapen had ik ook misschien maar twee uurtjes slaap achter de rug. Niet bepaald bevorderend om naar het werk te gaan. Niet verwonderend dus dat ik mij die ochtend ziek heb gemeld, naja, Patrick heeft dat dan netjes voor mij op het werk gedaan. Die middag heb ik dus zitten piekeren waarom ik nu zo slecht geslapen had. Het was half te wijten aan onze bovenburen die de nare eigenschap hebben om diep in de nacht knallende ruzie te maken en dan denken met stoelen en tafels te moeten schuiven. Nu is ons appartement niet zo superieur geïsoleerd, dus wij kunnen er wat van mee krijgen. Nouja, verstaan doen we het niet maar het zal vast niet zo vriendelijk bedoeld zijn met al die uitklappers er tussendoor. :-)
De andere helft van mijn slechte slapen was te wijten aan de nare ziekte heimwee. Nog onbekend met dit fenomeen kon ik dus de eerste twee nachten niet zo goed beseffen wat er nu aan de hand was. Maar die maandagochtend met vage dromen over Nederland en een speurtocht naar een brommer uit de tweede wereldoorlog wist ik het wel te verklaren. Ik miste duidelijk dingen die ik thuis blijkbaar allemaal zo voor het pakken had.

Toen ik die middag op het werk verscheen ging het eigenlijk wel. Om de schade in te halen, hebben Patrick en ik toen besloten om die dag maar over te werken. Tegen negen uur 's avonds kwam Patrick met het geniale idee om maar een biertje te pakken. Hans was namelijk in een leuke bar geweest en die wilden we dus ook maar eens gaan opzoeken. Om half tien begon onze zoektocht naar de bar. Met al die enorme gebouwen heb je soms niet door dat een straat langer is dan je denkt, dus duurde het tot tien uur voordat we comfortabel in een stoel neerploften.
Sja, wat zouden we drinken? Hoegaarden stond op de drankenkaart vermeld, maarja zo'n glas koste dan wel direct €5,50. Na wat navragen bleek het niet om een normaal glas te gaan, maar om die enorme emmers van dik een halve liter. Uiteraard hield dat ons niet tegen. :-)

Het bandje kwam wat laat en droogjes binnen sukkelen en begon zich langzaam te verzamelen op het podium. Daar gingen ze dan van start. Hmm, beetje simpele nummertjes, maar ach, zal wel aan het vrouwenvolk liggen dat goed was vertegenwoordigd. Dat afstellen van z'n gitaar kon ie ook maar beter niet tijdens een nummer doen. Qua zang ging het ook er af en toe naast, maar hey, wel een liveband hè? Wij waren niet zo kieskeurig na die dag werken... Maar goed, wij muziekliefhebbers kunnen ook een gevoelige snaar geraakt krijgen, dus dan de vraag of we hier bleven of niet. Naja, bier smaakt goed toch? Toen onze glazen bijna leeg waren kwam de tweede set. Nouja, dan maar zien of het nog wat zou worden. En zoniet, dan zouden we het bed in duiken. Dit was dus het cruciale punt van de avond waar het mis is gegaan.

Het tempo was al wat omhoog gegaan en de bandleden leken duidelijk er meer zin in te hebben. Het applaus was ook al een aardige voedingsbodem, dus er zat potentie in. Wij waren ons bier ook nog niet zat, en de derde was inmiddels besteld. Ik was na die tweede set al behoorlijk onder de indruk en invloed, dat ik de zanger eventjes verteld heb dat ik ze goed vond spelen. Dat deed ie een beetje lafjes af alsof hij het niet als een compliment zag. En ik vond z'n stem nog wel zo goed klinken bij het nummer van U2. Na wat vermakelijk de inhoud van het café te bestuderen, begon de set. Nee, mensen, nu niet denken dat wij hier toegeven dat we de Filippijnse dames aan het bestuderen waren, maar we hadden een erg grappige Japanner aan onze linkerzijde zitten. Deze liet namelijk openlijk zijn liefde kennen voor zoetsappige nummers door dominant met een groot glas bier (halve liter) voor het tafeltje van zijn metgezel te gaan staan en dan mee te playbacken. Een silhouet van deze meneer is te vinden in het fotoalbum. ;-)

Deze meneer was het overigens ook duidelijk minder eens met de muziekstijl van de derde set, die een hoog rock-gehalte had. Hij moest namelijk opzienbarend vaak naar het toilet. Toen zijn nauwelijks aangeraakt bier daar eenzaam op de tafel stond te sterven, en hij wel erg lang over zijn toiletbezoek deed, was de het blijkbaar de laatste druppel geweest, want het tweetal vertrok wankelend naar de uitgang. Wij daarentegen waren uit ander hout gesneden. Het bier vloeide nog steeds rijkelijk en van sterfgevallen was duidelijk geen sprake. Daarbij bood het podium hogekwaliteitsentertainment (onthouden voor scrabble!). Nu werd mij duidelijk waarom ik ook alweer naar Hong Kong was gekomen. Van heimwee was op dat moment zeker geen sprake. De band en met name de gitarist met indianen-look stond daar toch even een performance te geven! Dat deze meneer een draadloze gitaar had, liet hij ook maar duidelijk weten. Zonder een krenk in het geluid stoof hij het café door. Om daarna nog even buiten een praatje te maken met de portier en vervolgens op de bar nog even wat kunstjes te vertonen (filmpje). Wij waren bijzonder onder de indruk en waren ook behoorlijk te tijd aan het vergeten. Patrick vertrok al iets eerder en na een stukje van de vierde set werd het mij ook iets teveel en ben ik maar een taxi in gekropen. Gelukkig dat het werk dichtbij is, en dat een taxi je binnen 10 minuten daar af zet. :-)

Om dit alles een beetje goed te maken heb ik daarom besloten om vanavond maar eventjes gezond te doen. Een maaltijdsalade was de keuze voor vanavond, en die is bijzonder goed bevallen. De keuze tussen kip of varken was snel gemaakt met de gedachte aan de dode vogel op tv. De heimwee is nog steeds niet helemaal over, maar ik ben mij nu hier goed aan het vermaken met een DVD van Diana Krall en een lekker glas whisky naast mij. Zo, nu naar bedje toe. ;-) Oja, en applaus voor de mensen die het tot hier aan hebben volgehouden met lezen! :-D

Sunday, January 21

Fotomania

Het was eventjes radiostilte op dit weblog, maar daar ben ik weer! :-) En met veel goeds. Ik heb namelijk eindelijk een nieuwe externe casing kunnen vinden die ik wél op mijn laptop kan aansluiten, waardoor ik nu eindelijk zelf de foto's kan beheren, en niet daarvoor afhankelijk ben van Patrick's laptop.

Dus ik heel vlijtig mijn fotocollectie ordenen om er daarna achter te komen dat deze de gratis 250MB overschrijdt die Picasa mij aanbiedt. Dus nu heb ik maar een abonnementje genomen met dik 6GB aan ruimte. Genoeg voor héél veel fotoplezier! :-D
Vandaar dat de link met de foto aan de rechterkant van deze tekst niet meer naar het Hong Kong album verwijst. Vanaf nu kom je namelijk gewoon in mijn overzicht terecht, want ik heb alle foto's geordend en gegroepeerd in gescheiden albums. Zo kun je gemakkelijk zien waar de foto's over gaan, en waar en wanneer ze genomen zijn.

Helaas worden filmpjes nog niet echt goed aangegeven in Picasa, er staat wel een minuscuul klein icoontje in de linkeronderhoek, maar volgensmij moeten jullie nu nog goed zoeken om deze te ontdekken... ;-) Ook werken de oude links vanuit het weblog niet meer, omdat ik deze nog moet veranderen.

Goed, check alle fotoalbums dus maar eens goed, want ik heb ook nog een aantal nieuwe in de voorgaande albums geüpload. Vooral de filmpjes tijdens het vliegen zijn de moeite waard. Veel kijkplezier! ;-)

Het mooie van internet

Gisterenavond waren we allebij zo ontzettend lui, dat we geen zin hadden om te koken. Rond een uur of 9 zijn we toen maar eens op internet gaan kijken of we in de omgeving hier ergens pizza konden bestellen. Dit bleek te kunnen bij de Pizza Hut. Maar het wordt nog mooier; je kon het eten daar gewoon online bestellen. Wij dus een account aangemaakt, en tadaaa, 30 minutjes later stond de pizza-man beneden in de lobby. We moesten dus nog wel zelf helemaal naar beneden toe (met de lift) om de pizza's in ontvangst te nemen... dat was toch wel even ietsje minder :P.

Friday, January 19

Golden Computer Centre in Sham Shui Po

Gisteren waren we daar naar toe gegaan om eens wat computer parts bij elkaar te sprokkelen. Patrick was namelijk in nood geraakt met onze 10Mbit verbinding, en kon daarom wel wat externe ruimte voor wat bitjes gebruiken. Dus we hadden met onze goede collega Roman afgesproken om na het werk naar een bekende computerplaats te gaan. Dus wij na het werk in de taxi en hoppa op weg naar the place to be.

Zo heb ik ook een beetje wat kunnen zien van het noordelijk deel van Kowloon. Sjonge, dikke verhoogde autosnelwegen en ontzettend veel flats. Écht veel flats. Twee onder een kap kennen ze in dit stadsdeel niet echt. We reden ook voorbij het textiel gedeelte. En jawel, dan zie je alléén maar shops met textielflapjes in allerlei kleuren. Dan doel ik dus niet op 5 ofzo. Ook geen 10, maar minstens 100 van dezelfde winkels, allemaal met gekleurde flapjes.

En toen kwamen we aan bij onze bestemming. Eventjes een smal trapje omhoog, en tadaa! Dit is echt niet te beschrijven, en ik baal er dan ook van dat ik mijn camera niet bij me had, maar op één grote etage in één gebouw allemaal computerwinkels. Ieder in zijn glazen kasteel van 3 bij 3 meter, met aan alle wanden alleen maar computeraparatuur als behang. Uiteraard zeer lage prijzen, maar zeker geen slecht spul. Ik heb alle kwaliteitsmerken voorbij zien komen, en van alles was voldoende keuze. Had de een het niet, dan had de ander het wel.

Na een hoop gezoek, discussies (die dankzij onze handige tolk Roman soepel verliepen) had Patrick eindelijk zijn extern schijfje gevonden tegen een zeer acceptabele prijs. Mijn oog viel aan de overkant op de kleine USB flash-sticks. Daar heb ik een 2GB exemplaar van een hier zeer gerespecteerd merk (JT) gekocht. Dat scheelde me €5,- tenopzichte van Nederland, maar dan had ik in NL wel een goedkoop merk gehad. In principe heb ik dus 1/3 van de prijs in NL bespaard. Patrick kwam er ook niet slecht van af met een gelijke ratio.

Ondanks dat we daar geen semi-legale DVD's hebben gevonden was onze missie toch redelijk geslaagd. :-)

Wednesday, January 17

Lang zal ie leven!

Gisteren was een leuke dag. Ondanks zo ver van huis toch nog heel erg jarig gevoeld. Hier op het werk hebben mijn collega's in het Chinees en Nederlands een verjaardagslied gezongen. Daarna hebben we cake gegeten. Slingers kon ik helaas zo snel niet vinden, sja carnavalwinkels liggen hier ook niet om de hoek. :-D

's avonds ben ik nog met Patrick gaan eten in de restaurantjeswijk van HK, Soho. Knusse straatjes die tegen de berg opgebouwd zijn. Dat was dus flink hellingtrekken voor onze taxichauffeur. :-)
In Soho heb ik een peperduur gepeperd biefstuk gegeten wat het geld meer dan waard was. Heerlijk zeg! Daarna zijn we naar huis gegaan om wat uit te puffen en op tijd het bed in te duiken, want helemaal bijgeslapen zijn we nog steeds niet.

Verder vond ik het erg leuk om zoveel telefoontjes te ontvangen. Sorry voor diegene die mij om 17:10 probeerde te bellen, want van uitputting lukte het me niet om hier ala 0:10 nog een gesprek te voeren. ;-)

Zo, nu weer an die arbeit. Ik heb weer genoeg energie verzameld om aan die mega stabel ASP.NET boeken verder te gaan...

Tuesday, January 16

Financial Idependance Day

Jawel, jawel, vandaag is mijn 21e verjaardag! Dat heeft het weer ook geweten, want vandaag is een mooie zonnige dag en de mist/smog van de laatste dagen is ook behoorlijk opgetrokken. Mijn verkoudheid lijkt ook eindelijk verdwenen te zijn.
Gisteren heb ik van mijn roomie Patrick al een heerlijke versnapering gekregen: Glennfidish whiskey. Straks kijken of ik hier vlaai (of taart) kan regelen for my colleagues. :-)

Monday, January 15

Miscommunicatie

Er zijn gewoon een aantal dingen die in Hong Kong niet meer kloppen. Wel jammer, want ik gebruikte ze eigenlijk best vaak. Zo is "Praat ik Chinees ofzo?" hier een vrij normale vraag, en "van hier tot Tokio!" is ook niet meer zo heel erg ver... De oplossing is vrij simpel: "Praat ik Frans ofzo?" en "van hier tot IJsland!". Zo, problem solved! :-)